Wat is goed? Wat is geluk?

Als vrouw ben je vaak meerdere mensen in één. Vrouw, geliefde, moeder. En als je geluk hebt, ben je het alle drie tegelijk. Geluk. Een raar begrip soms. Wat geluk is voor de één, hoeft niet per definitie het geluk voor de ander te betekenen. Het kan zelfs zo zijn dat geluk zich vasthecht aan één aspect van jouw zijn, maar een ander deel van jouw bestaan knap in de problemen brengt. Is geluk dan wel zo gelukkig? Lukt het om geluk te definiëren als allesomvattend of is het juist als niets ontziend?

Als het niets ontziend lijkt, heeft het dan zin om te streven naar geluk? Dat heeft het niet als je daarnaast ook streeft naar het bereiken van het geluk voor anderen. Jouw dierbaren, de collega’s, medewerkers, vrienden, buren, andere relaties. Geluk is voor iedereen anders. Omdat ieders belangen anders zijn. En daarom niemand onbevooroordeeld het geluk van de ander kan (of wil) snappen.       

Geluk is een acceptatieproces. Acceptatie dat je anderen dus niet gelukkig kunt maken. Je kunt pogen daaraan een klein beetje in positieve zin bij te dragen. Maar zelfs dat kan al lastig zijn. Voor de één is geluk risico’s durven nemen, buiten de conventies treden, er uit halen wat er in zit. En ja, af en toe enorm de neus stoten en daarvan dan weer de consequenties durven aanvaarden. Voor de ander is geluk “ik verroer me niet, want dan zie je me niet”. Ik geef toe; dat laatste kan heel rustgevend zijn. Ik zie het helemaal voor me; een kabbelend beekje in de schrille voorjaarszon. Vooral geen stenen verplaatsen zodat het stromende water een kleine wending neemt en de plantjes aan de andere oeverzijde misschien ook eens wat water krijgen. 

De voorjaarszon. Ik geniet ervan. Zeker na een natte herfst en dito winter. Bij de eerste zonnestralen gooi ik de deuren open en laat mijn lijf verwarmen. Stiekem wordt ik daar heel gelukkig van. Maar het meest geniet ik nog van de zinderende zomer. Van die zomers waar je met je gezin geniet van de voetjes in de zee. En waar het je af en toe ook gewoon gebeurt dat de kinderschouders aangebrand raken. Misschien zelfs wel eens flink aangebrand. Als moeder smeer je de gekwetste schoudertjes met veel liefde,  toewijding en een immens schuldgevoel al snel weer tot babyroze huidjes en zorg je ‘savonds met natte lappen dat het grut toch nog lekker slapen kan. Dat is het nadeel van zo’n zinderende zomer. Brandgevaar ligt om de hoek! En je kunt het niet altijd voorkomen. Hoeveel factor 50  je ook in huis hebt gehaald.

Geluk staat niet synoniem voor het uitsluiten van risico’s. Dat is onbegonnen werk. Je kunt er je best voor doen. Met de beste intenties de schouders eronder zetten. Maar als je leeft volgen de risico’s van alledag je op de voet. En maak je dus ongetwijfeld brokken op de snelweg van het leven. Het accepteren van die brokken is niet altijd even makkelijk. Niet voor jezelf, maar ook niet voor anderen. Voor je het weet, wordt je gezien als (onverantwoorde) brokkenpiloot. Niet vanuit onwil, maar simpelweg omdat ieders belangen anders zijn en dus ieders geluksmomenten anders worden vormgegeven.

Waar doe je dan goed aan om geluk te bereiken?  In de veronderstelling dat de mens daar uiteindelijk toch voor op de wereld is gezet? Onbaatzuchtig in verwoede pogingen de mensen om je heen gelukkig maken, er op het kruispunt achter komend dat je toch de verkeerde afslag hebt genomen omdat je niet geslaagd bent in deze geluksmissie? Of niets ontziend op zoek gaan naar je eigen geluk en accepteren dat je daardoor brokken maakt die andermans geluksmomenten misschien wel in de weg zitten. Daar is het dilemma weer. Niets ontziend of alles omvattend. Wat is geluk? Waar doe je goed aan? Als mens, als vrouw, als geliefde, als moeder? Allesomvattend voelt van de twee opties toch het beste. Geluk is passie, liefde, blijdschap, positief in het leven staan maar vooral ook kiezen voor je zelf en accepteren dat je daarmee anderen misschien wel eens behoorlijk verdriet doet en tegen (niet geheel belangenloze) weerstand oploopt. Accepteren dat je het dus in de basis niet altijd goed kan doen. Zo allesomvattend is het streven naar geluk. Ik hoop dat die acceptatie me nog eens gaat lukken. Voorlopig vind ik geluk verdomd hard werken!

 “Keep your head up, keep your heart strong!” – Ben Howard

Mijn nieuwe missie

Schrijven. Ik word er blij van. Als het werk mij even niet trekt; de mailbox overstroomt en ik het dreig te verliezen van deze weerbarstige, nimmer aflatende vuurspuwende energievreter, verzin ik een onderwerp en schrijf een column met het excuus dat dit tenslotte ook werk is. Ik kan mijn ei kwijt in het schrijven. Het vormt mijn vaak chaotische gedachten in een visie over de branche waarin ik werkzaam ben. En verrassend genoeg snijdt het soms nog hout ook. Dat geeft mij voldoening. Resultaatgericht als ik ben. Het moet wel wat opleveren natuurlijk. Dat zal bij mijn ondernemende, opportunistische aard horen.

Mijn kinderen leer ik dat ze vooral moeten doen wat ze leuk vinden. Niet bang zijn, maar doen. Uitdagen, leren en soms de wonden likken. Ach, daar word je een groot meisje van. Leuk dus! Wat is leuk? Wat ik nu doe in het dagelijks leven. Is dat leuk? Het was jaren erg leuk. Opbouwen, grenzen verleggen, iets doen wat je nog niet eerder had gedaan. En ondertussen duizend doden sterven…maar de kick als het dan lukt. Gaaf!!!

Dat wil ik ook met schrijven. Dat besef is gegroeid in de loop der jaren. Gemotiveerd door de dierbaren om mij heen die mij stimuleren een boek te schrijven. Duizend doden sterf ik al weer bij dat voornemen. Maar ik ga het doen. Op zoek naar die kick en Joost mag weten wanneer en hoe ik die zal vinden. Daarom eerst maar eens wat vingeroefeningen op deze site. Mezelf uitdagen, proberen, een doodlopende straat inlopen en weer terug…pfffff. Wordt vervolgd…