10 kleuren stof

“Ja hoor. Ook hier al. ” Dat dacht ik toen ik een paar weken geleden samen met de 4 pubermeiden de Nijhof binnen stormde voor een middagje interieurideeën opsnuiven voor Villa Kakelbont. Terwijl de dames de afdelingen onveilig maakten door alle bedden en toiletten uit te proberen; daarna de kasten op hun stevigheid werden getest en in één van de showroomkeukens dé perfecte imitatie van 24Kitchen werd neergezet, staarde ik enigszins wezenloos naar de wand bij de bouwmarktafdeling.

Een mooie wand, behangen met poezelig zacht breimotief. Voor deze wand een trendy bank van steigerhout, voorzien van een enorme berg heerlijke donskussens. Om zo in te duiken en weg te dromen naar hemelse oorden. Het geheel uitgevoerd in ton-sur-ton kleurstelling. De stoere industriële lamp maakte het tafereel helemaal af. Of waren het soms de letters die schuin  over de wand gedrukt stonden? “50 tinten grijs”. Zucht! Ook in mijn favoriete woonwinkel was de hype binnen getreden.

Een hype die ik eigenlijk niet begrijp. In supermarkten, tijdschriften, op straat, in bushokjes. Overal wordt voortgeborduurd op die bestseller met een jaloersmakend verkoopaantal. Om wellustig je vingers bij af te likken. Voor de duidelijkheid: Over het aantal verkochte exemplaren heb ik het dan uiteraard. Als schrijver in spé is dat natuurlijk iets om spontaan opgewonden van te raken. Dat wel, maar de inhoud van dit verkoopsucces bracht mij deze zomer niet echt in vervoering.

Trendgevoelig en van nature gezond nieuwsgierig had ik het bewuste boek deze zomer al snel in mijn handen. Gestimuleerd door geruchten in de wandelgangen over een literair hoogstandje waarin subtiel en minder subtiel de prettigste geilheden aan de bladzijden waren toevertrouwd. Niet ranzig, maar wel heel spannend. Oké dan. Dat leek me wel wat. Daar moest ik meer van weten. Het eerste deel alras aangeschaft en voor de zekerheid deel 2 en 3 maar gelijk via bol.com besteld. Boek 1 in de rugtas op weg naar zonnige oorden aan het andere eind van de wereld. Samen met mijn 2 meiden. Zonder mijn vriendje. Dus misschien best wel een welkom boek tijdens de lange reis. Verdere verklaring overbodig neem ik aan.

Onze twee weken durende, zeer avontuurlijke rondreis in tropisch aziatische regio gaf mij geen tijd om eens lekker weg te zakken in een weldadig bad vol letters. Dit zogenaamd zwoel aantrekkelijke boek voelde in de rugzak elke dag steeds een stukje zwaarder. Voorwaar geen lichte kost. Laat staan dat de striemende banden van de rugzak mij een erotisch gevoel gaven!

Hoe heerlijk was het om na onze prachtige, maar inspannende reiservaring in Azië nog een paar dagen te chillen in het paradijs op aarde. Een wonderschone hut op palen in het water, azuurblauwe zee, zilverwit strand en allerlei lekkernijen voor het grijpen. Voedsel dus…geen dubbelzinnigheid.

Kortom; de ultieme plek om op het zonneterras op het luxueuze ligbed in een wuft niemendalletje HET boek ter hand te nemen. 50 tinten grijs. Terwijl mijn lijf in ras tempo in steeds donkerder bruintinten verkleurde. Hoe mooi kan het leven zijn. Dacht ik. Mijn verwachtingen waren bij voorbaat al hoog gespannen. De lat leg ik altijd hoog. Zo ook hier. Die verwachting was alleen maar intenser geworden na twee weken met horten en stoten skypen met mijn lief wat vaker dan gewenst resulteerde in een schokkerig beeld en haperend of totaal geen geluid. Frustrerend. En nieuwe liefde maakt begerig. Kom maar op met die 50 tinten! De meiden vermaakten zich met zon, zee en zout. Ik kon dus ongestoord het boek verslinden. Bij gebrek aan …..

Ik moet toegeven; de eerste tientallen bladzijden waren bemoedigend. De eerste vrijpartij was spannend opgeschreven. Al had ik direct grote moeite met de rol van de dame in kwestie. Ik ben zeker niet overdreven feministisch ingesteld, helemaal niet eigenlijk, maar  dat onderdanige gedoe van mevrouw vond ik niet echt aanlokkelijk. Maar vooruit, ieder zijn ding. Ik beet me er doorheen. Niet lang overigens. Want wat werd het saai. Oersaai! Je had de ene bladzij met vlezigheden nog niet doorgeworsteld of de volgende hitsigheid kondigde zich al aan. Dat tempo kon deze stik verliefde muts met liefde op ruim 8.000 km afstand zich zelfs niet voorstellen. En nu beschik ik volgens mij best wel over de nodige fantasie en inlevingsvermogen maar ik word niet direct onrustig in de onderbuik van het geluid van scheurend plastic.

Wat ik begin, maak ik ook af. Dus heb ik alle 50 tinten van het boek doorgeploegd. En sorry puriteinse dames met rode oortjes uit Amerika, vrijgevochten Nederlandse vrouwen en Engelse tutjes. Sorry dat ik jullie smaak wellicht besmeur. Ik vond het echt helemaal niks. Het hele boek niet. De verhaallijn niet. Nee, zelfs de sexscenes niet. Het was gewoon meer van hetzelfde. Veel. Dat wel. Heel veel. Zo veel dat het eigenlijk gewoon werd. Te gewoon. Saai dus.

Thuisgekomen na 3 weken out in paradise lag de Bol.com bestelling  al braaf op mij te wachten. Boek twee ligt inmiddels al maanden op mijn nachtkastje. Niet verder meer gekomen dan pagina 10 en dat gaat ook niet meer lukken. Ik heb het definitief opgegeven met die 50 tinten. Ik word er koud noch warm van.

Warm word ik tegenwoordig van het klussen in Kakelbont. Het slokt me op. Geeft me inspiratie en energie. Je kunt me er ook in de meest bijzondere standjes vinden. Hangend aan de steiger. Knielend onder de verwarming. Op mijn kop over de nieuwe erkerbank gebogen. En lichamelijk zwaar vermoeid in bed na een dagje spiergebruik met bewegingen die mijn lijf in geen jaren heeft gekend. Voorzien van minstens 10 kleuren stof in het haar bespied ik bovendien met ongelooflijk veel plezier en trots de heer des huizes die met een uiterste volharding en passie de ene na andere ruimte omtovert tot een waar eldorado. Ons paradijs!  Ik vind dat gegeven woest aantrekkelijk. Dat is geen 50 tinten grijs. Maar alle kleuren van de regenboog.