Een teken van leven

Al enige tijd heb ik niets op deze website geschreven. Heb ik het schrijven afgeleerd? Zeker niet! Ik was druk met het schrijven van het boek Schuld en Boete. Een boek met 19 verhalen over buitengewone alledaagse situaties die wij de afgelopen jaren vanuit Nationale Waarborg hebben meegemaakt. Geen financieel boek, maar juist een boek over mensen. Vandaag heb ik de laatste proef nagekeken en donderdag gaat de drukker ermee aan de slag. Over een paar weken rollen er een paar duizend exemplaren van de drukpers. Een spannende tijd breekt aan. Hoe vinden straks de lezers het? Begrijpen ze de boodschap? Misschien om mijn onzekerheid gerust te stellen en de nieuwsgierigheid van de mensen om mij heen tegemoet te komen, hieronder een deel van één van de verhalen.

Uit: Een teken van leven…

Caracas, 12 november 2029

Lieve Stanley,

Sinds vandaag ben jij een volwassen man. Achttien jaar geleden werd je geboren in het huis van mijn tante op de Dorpsstraat in Vlagtwedde. Maar jouw roots liggen in de Randstad. Jouw vader is geboren en getogen in Sloterdijk. Ik kwam als puber in Amsterdam wonen en voelde me al snel thuis in die stad. Waarom ik destijds van huis ben weggelopen, weet ik niet meer precies. Mijn moeder was weer eens opgenomen en ik was de harde hand en de dronken buien van mijn vader meer dan beu.

Toen ik zwanger werd, woonde ik in bij jouw oma. Ze was voor mij een echte schoonmoeder, al ben ik nooit getrouwd geweest met jouw vader. Wij deden veel samen, van die echte schoondochter-mamadingen. Ook nam ze me op zondag mee naar haar kerk. Het geloof deed mij niks, maar al die muziek en dat koor vond ik geweldig. Dagen stond zij in de keuken achter de pannen.’s Ochtends kon je de zoete geuren al ruiken… Nu geniet ik van koken, maar toen was al dat eten niet aan mij besteed.

Of ik echt verliefd was op jouw vader, kan ik mij niet meer herinneren. Het was een mooie jongen, misschien viel ik wel puur voor zijn looks. Wat hij in mij zag, weet ik niet maar we werden verliefd. Hij woonde nog thuis en ik trok al snel bij hen in. Achteraf bekeken is dit de gelukkigste periode van mijn leven geweest. Door mijn schoonmoeder heb ik geleerd dat het leven ook zijn mooie kanten heeft – al weet ik dat sinds kort echt.

Alwin, jouw vader, en ik hadden een geweldige tijd. Ik kreeg mijn leven steeds beter op de rit en vond zelfs een baan waarin ik me happy voelde. Maar hoewel mijn schoonmama een aparte slaapkamer voor mij had ingericht, we waren tenslotte niet getrouwd, was ik ineens zwanger. Een schande voor de familie, ik kan de afkeer van jouw opa nog bijna voelen. Schoonmama was ineens een stuk minder begripvol. Ze vonden dat ik hun zoon erin had geluisd. Stank voor dank kregen ze, terwijl zij zo goed voor mij waren geweest. Hun zoon was nog jong en zag zijn glansrijke carrière gedwarsboomd door een zwangerschap. Het was allemaal mijn schuld. Kennelijk stonden ze er niet bij stil dat er twee mensen nodig zijn om een baby te maken.

 We moesten trouwen, maar dat wilde ik niet. Ik had de ellende bij mijn ouders gezien en ik bovendien zag Alwin een baby helemaal niet zitten. Toch durfde ik niet naar een dokter om er iets aan te laten doen.

Het spijt me, jongen, dat je dit zo moet lezen, maar we waren gewoon nog erg jong. Gelukkig ben je er toch gekomen, al was dat niet dankzij jouw oma. Ze was furieus toen ze in de gaten kreeg dat ik de zwangerschap niet wilde afbreken. De hele situatie benauwde me zo dat ik op een avond mijn tas heb gepakt en de deur ben uitgewandeld.

Daar stond ik dan: dakloos en zwanger. Ik had geen andere keus dan terug naar mijn ouderlijk huis te gaan, waar ik jaren niet was geweest. Ik werd niet bepaald met open armen ontvangen. Mijn ouders maakten voortdurend ruzie en mijn broers deden dingen die het daglicht niet konden verdragen.

Met jouw vader had ik wel eens naar een leuk huisje gekeken. Volgens Alwin zou het een goede investering zijn, hij had daar meer kijk op dan ik. Met onze beide salarissen konden we het kopen, zei hij. Dus toen ik zag dat ik bij mijn ouders niet kon blijven, heb ik op een dag mijn inkomenspapieren een beetje aangepast. Zo was wat ik mijn broers zoal zag doen toch nog ergens goed voor. De adviseur zou de aankoop verder regelen.

Inmiddels was ik een flink aantal maanden zwanger van jou. Ik voelde je zachtjes schoppen en kon geen afscheid meer van je nemen. Ook miste ik je vader heel erg. Ik had niks meer van hem gehoord nadat ik was weggelopen. Daar had ik spijt van. Een vriend vertelde mij dat hij naar de Wereldjongerendag in Madrid zou gaan en toen ben ik hem achterna gereisd. Misschien konden we toch nog samen verder, hoopte ik. Helaas werd het één grote deceptie. Jouw vader zat onder de plak van jouw oma en wilde niets meer met mij te maken hebben. Gedesillusioneerd ging ik terug naar Nederland en daar wachtte mij een nare verrassing. De bank was erachter gekomen dat ik had gelogen over mijn inkomen en gaf mij geen hypotheek. De adviseur had vergeefs mij nog geprobeerd te bereiken. Hij dacht dat ik het huis misschien met eigen geld had willen kopen, maar waar had ik dat vandaan moeten halen? Ik bezat geen rooie cent.

Toen ik hoorde dat ik een boete van 10 procent van de aankoopsom moest betalen, zag ik het niet meer zitten. Ik had die afgelopen maanden al meer schulden gemaakt en mijn baan was ik kwijtgeraakt omdat ik een paar keer niet was op komen dagen. Ik was in die eerste weken zo vaak misselijk, ik kon gewoon niet werken. Omdat ik nergens ingeschreven stond, had ik ook geen recht op een uitkering.

Door alle toestanden was ik erg gespannen en kreeg ik last van hoge bloeddruk, waardoor ik in het ziekenhuis terecht kwam. Daar had ik eindelijk rust., maar niet lang. Toen mijn gezondheidstoestand verbeterde en ik werd ontslagen uit het ziekenhuis, kon ik weer nergens heen. Mijn ouders wilden mij niet in huis nemen als ik geen kostgeld kon betalen. Ze waren ook niet zo blij met al die schuldeisers aan de deur. Toen ben ik naar mijn tante in Vlagtwedde gegaan. Daar mocht ik blijven om van jou te bevallen, op voorwaarde dat ik direct daarna zou vertrekken. Mijn tante had niet de middelen om mij en mijn kindje te onderhouden. Ik was ten einde raad. Iedereen zeurde aan mijn hoofd en de schuldeisers lieten me niet met rust. Mijn vrienden had ik verwaarloosd, dus daar hoefde ik ook geen hulp van te verwachten. Ik was in die tijd zo in paniek en zo moe dat ik ervan droomde om dood te zijn. Hoe meer ik daarover nadacht, hoe beter het idee mij leek. Mijn tante werkte bij een uitvaartonderneming. Samen zijn wij op het idee gekomen om mij in Nederland dood te laten verklaren. In Suriname kon ik opnieuw beginnen. Als ik mijn leven weer op orde had, zou ik jou laten overkomen.

….. Nieuwsgierig naar de rest van het verhaal? Nog een paar weken en dan rolt Schuld en Boete van de drukpers. Interesse? Kijk op www.nationalewaarborg.nl/boek en reserveer alvast een exemplaar.