Rust!

Ik had het helemaal uitgedokterd. Weken heb ik me erop verheugd. Hoe heerlijk ik het gedruis om mij heen ook vind, het is soms pittig vermoeiend. Maar dit weekend zou toch echt mijn weekend zijn. Quality time voor mijzelf. En de twee honden. Koekie! Oké, één van de twee viervoeters is nog maar een pup. Tikkeltje bijtgraag en niet zindelijk, maar volgens mij prima beheersbaar. Ook onze stoere Ridgeback in wording, die op dit moment meer weg heeft van een hyperende Teckel, zou mij niet van al mijn plannen afhouden.

Dus zwaai ik vrijdag namiddag met een blij gemoed de laatste twee pubers voor het weekend uit. Twee in London, één in Rhenen en twee onderweg naar Utrecht. Ik sluit de deur achter mij en ben alleen. Niet moederziel zoals ik het jaren geleden voelde als het kroost voor het weekend vertrok, maar een prettig gevoel van rust.

Op de bank met een kop thee laat ik de plannen de revue passeren. Wat zal ik het eerst doen? In bad, die stapel boeken?  Of toch nog even naar de woonwinkel waar twee lampen liggen te wachten.

Een penetrante lucht dringt zeer beslist mijn neus binnen. Dat zo’n enorme bolus uit zo’n klein kontje komen kan…. Plannen aan de kant, regenlaarzen aan en met de honden richting Uiterwaarden. Heerlijk uitgewaaid plof ik ruim een uur later weer neer en neem de afstandsbediening ter hand. Een unicum! Zou ik nog weten hoe zo’n ding werkt? Ik heb er zin in. Met lekkere hapjes binnen handbereik wordt dit mijn ultieme televisieavond. Om nog geen uur later te moeten toegeven dat ik zit te vechten tegen de slaap. In bed bedenk ik me dat dit de allereerste keer is dat ik helemaal alleen slaap in Villa Kakelbont. Nu ben ik pas echt een Pippi. “Nee, ik word dus niet bang, ik ga gewoon lekker slapen.” Oh ja, zo was het.

Uitslapen zit er niet in want om 07.00 kan ik het drammende geblaf niet langer negeren. Er moet gegeten worden. En gedweild, zie ik als ik de bench open doe. Snel de douche in want er staat veel op het programma vandaag. Verbeeld ik het me nu of wordt de douche langzaam wat kouder? Geen kans om me dat langer af te vragen want de overactieve pup heeft ontdekt dat je op de natte badkamervloer heel leuk kan glijden….en het wordt nog veel leuker als je de stapel handdoeken in de glijbeurt mee trekt.

Nog gauw een boodschap doen in Rhenen en Kesteren (ja, ja ik ken mijn adresjes steeds beter in het achterland) en dan de auto in naar Maassluis voor de verjaardag van de 16e jarige neef. Om de feestvreugde te verhogen hebben ze precies dit weekend de A20 afgesloten en sta ik met heul veel lotgenoten keurig in de rij op de Vlaardingse dijk die normaliter alleen geschikt is voor een toeristische toertocht. Ruim twee uur later is daar dan toch eindelijk de taart.

Na het warme verjaardagsfeest wacht mij ‘s avonds laat een koude verrassing. Het kwik in Kakelbont benadert het vriespunt. Gewapend met zaklantaarn vertrek ik richting kelder. Alsof ik begrijp hoe een biomassa ketel werkt. Het instructieboekje zegt me dat er een storing is. Duh! Dat had ik inmiddels wel begrepen hoor. London calling! Bemoedigende woorden geven instructies om het stagnerende monster weer aan de praat te krijgen. Anderhalf uur en een hoop gepruttel later weet ik in ieder geval dat zondagmorgen heel vroeg de servicemonteurs mij wakker gaan maken. Met die wetenschap stap ik met joggingbroek, sokken en te groot t-shirt het bed in. Sexy is anders.

“Het is slak mevrouw.” verklaart ene Gerrit die ik vorige week zondag ook al aantrof in mijn kelder. Nee, niet zo’n slijmerig geval in een huisje, maar een ondefinieerbare hard geworden plak iets dat ons verwarmingssysteem heeft ontregeld. Een minuut of tien luister ik aandachtig naar de discussie tussen de twee mannen over de mogelijke oorzaken. Totdat ik mij besef dat er boven mijn hoofd wel heel veel kabaal gemaakt wordt. Het gloednieuwe kussen is vakkundig kaal geplukt, de lege flessen zullen nooit hun statiegeld meer opleveren en de weekendbijlage die ik alvast had klaar gelegd, zal door mij nooit meer gelezen worden. Olijfgroene, onschuldige oogjes kijken mij tussen de krantensnippers schuldbewust aan.

“U moet nog wel even wachten op warm water hoor” met die woorden verlaten de servicemonteurs na twee uur het bitterkoude pand. Geen douche of bad gevuld met Rituals-heerlijkheden dus. Dan maar een paar wassen draaien, de keuken soppen en bezig blijven. Stil zitten met een boek is nu geen optie. Na een flinke wandeltocht met de hondjes valt mijn oog op de houtopslag in wording. Er zit nog geen dak op dus het hout is nat. Binnen voelt het grote huis nog niet echt aangenaam. Ik ben er klaar mee. Ook nat hout kan prima branden volgens mij. Als je het maar flink genoeg opstookt. Even later heb ik mijn eigen interne kampvuur gecreëerd. Heerlijk! Zo heerlijk dat beide honden zich inmiddels hebben geposteerd op de eerste rang. Zelfs de pup valt in een weldadige slaap. Zo’n twee uur werk ik op de laptop gestaag de achterstallige mailbulk weg totdat de maag begint de knorren. De koelkast is leeg en over een paar uur komen de eerste pubers weer thuis. De plicht roept!

Met een volgeladen kar kijk ik met een schuin oog nog even naar de laatste bestellingen die mij per whatsapp worden doorgegeven. Te laat, volgende keer beter. Het is verdikkie al weer zes uur geweest. Ik moet opschieten, de honden moeten eten, uit en ik moet de auto in om een deel van het kroost voor 20.00 uur weer op te halen in Utrecht.

Inmiddels is het zondagavond 23.30 uur. Het spul ligt op bed of uitgestrekt op de bank. Zelfs de whatsapp vanuit London is stil geworden. Het oogt behaaglijk en zo voelt het ook. Tv uit, muziekje aan en de eerste bladzij van dat nieuwe boek. Of toch in bad? Pff, ik vind het mooi geweest vandaag. Ik kruip gewoon in bed.  Mijn tijd komt nog wel in het volgende weekend.