Trots op Kenau

De factor trots is niet standaard ingebakken in het Nederlandse DNA. Het is een eigenschap die door ons volkje vaak afkeurend wordt afgeserveerd. Die constatering trof me weer eens bij het lezen van diverse recensies over de film Kenau.

Een film over de onderneemster Kenau Simonsdochter Hasselaer die in 1572 een bijdrage heeft geleverd in de strijd tegen de Spanjaarden. Mede door haar toedoen, en een hele hoop andere mannen en vrouwen, bestaat Nederland zoals we het nu kennen. Geen Spaanse enclave maar een onafhankelijk land met een eigen koningshuis.  

Tot deze week was Kenau en haar rol in de geschiedenis mij totaal onbekend. Des te leuker om de oorsprong van het meestal negatief gebruikte “Kenau” te leren kennen. 

Niet iedereen is echter gecharmeerd, getuige de behoorlijk zure lucht die uit verschillende recensies opstijgt. Helaas ook voorzien van  een flinke dosis pedante vooringenomenheid . Kenau is namelijk een Nederlandse productie, dus dan kan het al niet veel zijn.En een budget van 6 miljoen is voor Nederlandse begrippen veel, maar te weinig voor een kostuumdrama (Filmabides). Hoezo? Omdat in Nederland geen Amerikaanse budgetten voorhanden zijn, moeten dit soort films dan maar niet gemaakt worden? Die instelling is net zo bekrompen als de mening die Wigbold Ripperda uit tegen Kenau wanneer het conflict met de Spanjaarden tot een climax komt: “Op een stadswal is geen plaats voor een vrouw.” Echter Ripperda leefde honderden jaren terug toen het woord emancipatie nog uitgevonden moest worden. Van de huidige recensenten had ik wat meer ruimdenkendheid verwacht.

6 miljoen voor een Nederlandse film is zeker niet niks, des te stoerder is het als zo’n productie dan op touw wordt gezet. Het getuigt van een flinke dosis ondernemersschap en lef.  Helemaal in stijl met de mythe rondom de figuur Kenau. Wat had men dan moeten doen? Een onverantwoordelijke hoeveelheid extra miljoenen er tegen aan smijten (mochten die al beschikbaar zijn) en dan al bij voorbaat weten dat je qua kosten/baten-verhouding nat gaat? In zo’n geval hoor ik de beste stuurlui (lees Calvinisten) al schreeuwen!

Zuur gaat het in diverse recensies verder over de gebruikte digitale effecten. Terwijl je ook respect kunt hebben voor de creativiteit die is gebruikt om de budgetbeperkingen te combineren met moderne technologie. Het gaat er namelijk om dat je de filmbezoeker probeert mee te nemen in de sfeer van die tijd. Het is geen cursus IT-technologie.

De krampachtige zoektocht van de recensenten naar de definitie van deze productie past overigens perfect in de typische Nederlandse hokjesgeest. Is het nu een historisch drama, de vrouwelijke versie van Braveheart, een kostuumdrama, of…..? Nee beste dames en heren recensenten; Het is een FILM. Geen geschiedenisboekje of een documentaire. Een film is gemaakt voor de gemiddelde filmkijker. Ter vermaak!

In de Volkskrant staat dat de film wel heel erg overduidelijk is gemaakt met het oog op het grote publiek. Ja, uiteraard! Het zou van slecht ondernemersschap getuigen als niet getracht wordt de investering terug te verdienen door het aantrekken van een zo’n groot mogelijk publiek. Maar kennelijk is dat een viezige doelstelling volgens in ieder geval de recensent van genoemde krant.

De recensenten spreken elkaar overigens enorm tegen. De één vindt er geen humor in zitten, de ander vindt het weer te luchtig en dat hoort niet bij geschiedenisverfilming. Pffffff…… Het blijkt maar weer dat smaken verschillen. En dat is goed. Daarom irriteert het me zo dat deze recensenten een podium krijgen om hun smaak te ventileren. Wat dát is het. Het is slechts een smaak en geen waarheid zoals men het zelf graag wil doen lijken. Het gevaar is bovendien dat je door het lezen van de meningen van deze zogenaamde deskundigen toch een stuk minder onbevangen naar de bioscoop gaat . Bewust of onbewust wordt je door de kritieken beïnvloed en ga je toch opletten of ze gelijk hebben. Dat leidt enorm af van de beleving en besmet het vormen van je eigen oordeel.

Ik heb eerder deze week oprecht genoten van een heerlijk avondje uit. Ik vond Kenau, de film heroïsch, mooi en ontroerend. En niet alleen ik, maar velen met mij die geen podium hebben om hun mening te laten zien.

Leuk om op deze toegankelijke manier in aanraking te komen met dit onderdeel van onze vaderlandse geschiedenis. Het heeft mij getriggerd om wat meer te lezen over deze periode van onze geschiedenis waarin Kenau een belangrijke rol heeft gespeeld en daar ben ik de filmmakers dankbaar voor.

Trots dat onze voorvaders en –moeders in de zestiende eeuw zo voor het behoud van eigen identiteit hebben gestreden. Trots dat er zo’n grote productie in het hedendaagse Nederland mogelijk is. Trots op het ondernemersschap. Trots op zo’n stoer wijf. Trots op Kenau!