Geluksmomentje

Ik heb er echt geen problemen mee. Slechts twee cijfers. Die kunnen me niet in de weg zitten toch? Nee, dat getal is niet erg. Wel het gedoe dat er om heen zweeft. Het gezeur met mijn lijf onder andere. Nee…..niet dát. (Nog niet tenminste.) Elke maand keurig een paar dagen met van die lappen in de broek, dus in dat opzicht ben ik nog fris en fruitig. Ahum! En die enkele grijze haar; Puh! Verwaarloosbaar. Ik kan zelfs lachen om al die tailor made advertenties die via social media mijn laptop binnen rollen. Al vraag ik me regelmatig af waarom de fabrikanten er een kennelijk genoegen in scheppen om dat corrigerende ondergoed in die sexloze kleuren en stoffen te maken (hmm, ondernemerskans?) Televisieprogramma’s voor mijn doelgroep vind ik tergend saai en nee, beste uitgeverij, ik hoef ook geen abonnement op de Plus.

Wat ik pas echt een gedoe vind, is dat het maatje 38 steeds krapper wordt. Het leven is gezellig dus komt er af en toe een kilootje bij. Niet erg, want een paar dagen zuinig aan en de broek glijdt weer over de billen. Tot twee jaar geleden. Weelderige vormen omhullen mij sindsdien hardnekkig en vooralsnog permanent met als resultaat dat de halve kledingkast stukje bij beetje richting pubers gaat. Overigens is dat tegenwoordig steeds vaker een frustrerende activiteit. Daar waar nog niet zo heel lang geleden de kledingstukken als ware trofeeën dankbaar in ontvangst werden genomen, trekken de dames nu regelmatig de neus op voor dat ouwelijke, tuttige spul. Pijnlijk!

Kort gezegd; ik was er enige tijd geleden helemaal klaar mee. En omdat ik weiger het stigmatiserende Ymea Silhouette te slikken, heb ik nu een Gert Jan. Decadent of niet, die personal trainer moet zorgen dat het Bourgondische lijf weer iets gestroomlijnder wordt. Dus verdraag ik een aantal keer per week zijn rake commentaar over zieke, volgevreten lichamen en probeer ik na een uur martelen de spagettibenen in bedwang te houden om soepeltjes mijn auto in te stappen. Het moet er tenslotte wel jeugdig uit blijven zien he

Afgelopen week deed ik het even zonder Gert Jan. Mijn lief had een verrassingstrip bedacht en met de kap open vertrokken wij in het rode Mini-scheurmonster. Fijn een paar dagen toeren door prachtig Noord Frankrijk. Wat een gave manier om mijn 50e te vieren. Tranen van ontroering over de meest romantische chambre d’hotes, de mooie natuur, de lieflijke dorpjes; het heerlijke weer; vrolijk peuzelend van de culinaire heerlijkheden op onze borden. Maar het allermeest genietend van het samen zijn, het samen beleven. De lol, het aan een half woord genoeg hebben, de vlindergevoelens, de liefde……

Thuis gekomen zit er uiteraard weer twee kilo extra Antoinette aan. Maar dit keer deert het me geen seconde. Want in de spiegel kijkt een blij, ontspannen gezicht me met grote geluksogen aan. 50? Minstens 10 jaar jonger zul je bedoelen!

J’ai décidé d’etre heureux. Parce que c’est bon pour la santé (Voltaire)

Dank je wel lieve Marten, voor deze geweldige verjaardag. Love you!