Vriendinnenliefde

Nog snel de administratie, een laatste klus voor het werk en dan de koffer pakken. Mijn paspoort; waar zal dat ding zijn? Een paar uur voor vertrek in het holst van de nacht en ik heb nog minstens voor een dag op mijn actielijstje staan. Slapen staat er niet op. Ik leer het ook nooit.
Mijn lief ligt al lang en breed te keveren als ik toch nog even voor een korte tuk naast hem het bed in schuif. Een nacht doorhalen zonder slaap lukt tenslotte steeds slechter. Tja, 50 he…

Op Schiphol staat mijn soulmaatje al op mij te wachten. Zoals de ongeschreven rolverdeling predikt heeft zij ons al ingecheckt en weet ze bij welke gate we ons moeten melden. Ik heb niets in de gaten. We doen de gebruikelijke shop-till-you-drop sessie en dan zitten we in het vliegtuig. Nog even met z’n tweetjes nazomeren op ons geliefde Samos.

“Gut, nou komt er toch nog iemand naast ons zitten” zegt ze terwijl ik een laatste blik werp op mijn twitterstream . Als ik opkijk, kijk ik recht in twee paar lachende ogen. We gaan dus met z’n drietjes. En als ik van de verrassing bekomen ben, neem ik aan dat deze spontane actie op ons 100-feest van de afgelopen week geboren is.
Aannames; ik heb het er niet zo op, maar dat ik me zelf daarmee dit keer zo’n loer zou draaien, kon ik toen nog niet bevroeden.
Na een bumpy ride landen we ongedeerd op de landingsbaan (de naam vliegveld mag het niet hebben) en ik heb mijn zinnen gezet op Griekse yoghurt bij de Summertime bar.

In mijn ooghoek zie ik een stel heel druk bewegen. Komen zeker iemand ophalen denk ik en laat de gedachte vervolgens van mij afglijden. Maar als mijn reisgenoten iets te nadrukkelijk nog eens die richting uitkijken, zie ik ineens iets heel bekends. Daar staat een stel met mijn hoofd op een stokje te zwaaien. Wat?!?!?! Voordat het verder tot me door kan dringen, krijg ik een Sara-sjerp omgehangen en een 50-button opgeprikt. Het gejoel is niet van de lucht en ik kan mijn tranen van ongeloof en ontroering niet langer bedwingen.

Daar staan mijn vriendinnen met grote grijns. Hun plan is gelukt. Al maanden hebben zij deze verrassing minutieus voorbereid en ik had niet het donkerbruinste vermoeden. We gaan mijn 50-jarig bestaan nog eens uitgebreid in de zon vieren. En mocht Samos daar nog niet op voorbereid zijn; ze komen er vanzelf achter als ze langs ons huis lopen. Binnen en buiten behangen met slingers en een mooi aangeklede Annie als pronkstuk voor de deur.

Wat volgt is een lang weekend bacchanaal van de bovenste orde. Dat wij van het leven houden, laten we met een groot uitroepteken zien. We eten, drinken, praten, lachen, huilen en proosten nog maar eens op het leven en op elkaar.
Liefde is het eerste geluk dat een mens kent. Vriendschap staat met stip op nummer twee. Wat deze meiden mij als verrassing hebben gegeven is een kruising van die twee. Vriendinnenliefde in haar zuiverste vorm. Een bij elkaar gekomen verbond met verschillende karakters, ieder een eigen verhaal en ongekend respect voor elkaar. En laten we vooral de humor niet vergeten. Nog altijd spierpijn van het lachen.

Lieve Patricia, Carolien, Renate en Jeanette. Dank is een te klein woord. Ik hou van jullie.