Wasbordje

‘Vrouwen hebben nu eenmaal vet op de heupen.’ Die uitspraak behoort toe aan een diëtiste die in het voorjaar door het RTL nieuws werd geïnterviewd over de sport rage die onder mannen en vrouwen woedt in hun strijd om hun buik te vervormen tot een sixpack. Terwijl ik me door de tweeduizend foto’s van onze roadtrip worstel, schiet die uitspraak ineens door mijn hoofd. Het moment van herinnering is niet geheel toevallig. Op het beeldscherm staat mijn beeltenis vanaf de achterzijde geportretteerd. De beige strandjurk in het midden van de foto laat ongegeneerd alle welvingen zien. Vet op de heupen? Het lijkt een heuse boterfabriek.

Verderop de foto ontwaar ik de lange benen van mijn adolescenten. Zelf klagen ze af en toe over een pondje te veel, maar mijn hemel wat geniet ik van de aanblik op hun lijven. Ik ben er op een gezonde manier jaloers op. Zeker als ik de staat van mijn eigen gestel analyseer. Sinds deze zomer ben ik 51 maar zo voel ik me vaker niet dan wel. Vermoedelijk is mijn brein gestopt met tellen rond het 35e levensjaar. De foto voor me openbaart echter overduidelijk een stuitende bekentenis; mijn lijf is helaas wel doorgereisd in de tijd. Als mijn ogen over de deuken en butsen van mijn lichaam glijden, word ik misselijk door de deining. Er is geen ontkomen meer aan; ik ben definitief in de categorie van de wijze jaren beland.
Goede sportvoornemens dringen zich aan me op al weet ik dat deze niet lang genoeg zullen voortduren om het verval te keren. Er zit niets anders op. Ik moet me er toch een beetje bij neerleggen al is mijn ijdelheid koppig genoeg om het betreffende kiekje te verbannen uit het fotoboek.

De volgende rij foto’s schuift voorbij. Prachtig natuurspektakel wordt afgewisseld door een gekke-bekken-show. En daar ben ik weer; wilde haardos, onopgemaakt….na een paar weken stoffig Arizona zie je er niet echt gestileerd meer uit. Maar ik heb plezier en dat is aan mijn hele hoofd te zien. Met een kittig genoegen constateer ik plots dat ik toch een wasbordje heb. Prominent nog wel en voor iedereen te zien. Frontaal op mijn voorhoofd en ach…..het staat wel koddig. Dus aan mijn hoofd geen botoxspuiten. Je ziet tenminste dat ik leef.