De duivel is monddood

Deze zomer gaat het er eindelijk van komen. Nee, ik ga geen ultieme poging doen alsnog strak in bikini over de Griekse boulevard te kunnen flaneren. Ik maak ook zeker geen wereldreis zodat ik de plaatsen op mijn bucketlist kan afvinken. Deze zomer maak ik mijn boek af. De stokken achter de deur zijn te talrijk en niet langer te negeren. Stokken die ik zelf gecreëerd overigens. Ik heb de literair agent een mail gestuurd dat het manuscript van Bonuszoon echt bijna onderweg is; met de redacteur heb ik een datum afgesproken wanneer zij het tweede deel langs haar deskundige ogen voorbij kan laten glijden en ik heb Marelle Boersma beloofd dat ik op 1 november a.s. als debutant  mijn ervaringen ga vertellen op de uitgeversdag. Spannend en een hele eer overigens!

Ik heb dus een deadline want belofte maakt schuld. Ik voel de druk en dat is helemaal niet erg. Schrijven is tenslotte het liefste dat ik doe. Waarom komt het dan te vaak onderaan de prioriteitenlijst? Natuurlijk, ik heb tal van legitieme redenen waarom ik de eerdere deadline van afgelopen voorjaar niet heb gehaald. Een aantal heftige live events zorgden dat de tijd te kort was en het hoofd te vol. Maar is dat de werkelijke reden? Is er geen andere verklaring die misschien een grotere oorzaak is van de vertraging?

Mijn duiveltje speelde de afgelopen tijd een voorname rol op het schrijverstoneel. Dat verdraaide stemmetje in mijn achterhoofd dat zachtjes, doch net hard genoeg, haar neerbuigende kritieken lispelt die vervolgens als harde paukslagen doordreunen in mijn brein. ‘Weet je nu wel zeker dat het goed genoeg is? Er zitten aardige stukjes bij maar welk een hoogmoed te denken dat het boekwaardig is!’

Ik heb de lat hoog gelegd voor mezelf. Het moet goed en zelfs dat is niet goed genoeg. Mijn duiveltje wrijft zich van plezier in haar handen als ik die lat weer eens oppoets terwijl ik dreig de delete-knop te lang in te drukken.

Vanochtend heb ik haar knock out geslagen. Ze ligt met afgebroken tanden bewusteloos in de hoek. Voorlopig zeurt ze niet. Het is tijd voor de grande finale. In mijn hoofd heb ik die al talrijke keren afgespeeld. Ik kruip terug in mijn personages. Lauren, die dacht dat ze alles op de rit had totdat het noodlot toesloeg. Heeft ze dat niet zelf veroorzaakt? En welke rol speelt Ellen? Kiest zij de kant van het slachtoffer of de dader? Ik weet het en binnenkort weten jullie het ook. Als de laatste pagina van Bonuszoon is uitgelezen.