Een detox die werkt!

Gisterochtend liep ik met verwachtingsvol hart naar de badkamer. Tot dan toe zat er bij mijn dagelijkse tas met detoxflessen een opbeurende ansichtkaart. Ik was geweldig, wat deed ik het goed en nog even volhouden. Mijn laatste dag detox ging vergezeld met een belofte. ‘Today the magic is gonna happen’ stond op de kaart. Na 4 dagen ontgiften zou mijn lijf alle opgedronken mineralen en vitaminen omzetten in een sprankelende huid, glimmend haar, een heldere geest en tomeloze energie.

In de badkamerspiegel zag ik hetzelfde hoofd als 5 dagen geleden; een aardig geknipte coupe haar door de nieuwe, veel te dure, kapper die me overigens ook deze detox-kuur heeft aanbevolen, de nodige groefjes en licht afgezakte wangen en toen ik verder naar beneden keek zag ik het overtollige spek op de verkeerde plek. Kortom; ik was precies dezelfde als voor de 15 liter koudgeperste sapcreaties.

De weegschaal wees 2.5 kilo minder aan. Dat is mooi. Voor even, want ik weet; het eerste glas wijn levert me weer een extra 2 kilo op en als ik vervolgens van pure frustratie een halve zak drop opsnoep is er een kilo af. Geen peil op te trekken.

De timing van de detox leek me tevoren geweldig. 5 dagen cleansen en dan rechtstreeks door naar de berg van Marelle en Jan waar inspiratie van de eerste en heerlijke gerechten van hem met elkaar wedijveren. In combinatie met die detox-heldere geest van mij zou het herschrijven van Bonuszoon een makkie worden. En dat was heel welkom want hetgeen ik het liefste doe, schuif ik nu al bijna een half jaar voor me uit. Faalangst, writers-block, het perfect willen doen maar niet willen teleurstellen: zeg het maar. Feit is dat ik de afgelopen maanden slechts omtrekkende bewegingen maak rondom mijn 86.000 woorden tellende manuscript.

Mijn vorige blog over Palmkool oogstte de nodige reacties. Zo was daar een vrouw die helemaal los ging op de Linda-lijnt afvalrace. Linda was zogenaamd door de mand gevallen met de cover van haar laatste magazine waarop ze staat afgebeeld in een obese lijf. Marketing en integriteit. Mensen vinden dat een lastige  combinatie. Ik vind dat onzin; commercie en empathie gaat samen als je ergens voor staat. Het is toch mooi dat een bekende Nederlander zich kwetsbaar durft op te stellen en vervolgens een beweging tot stand brengt? En daarmee mag ze best geld verdienen. Daar is niets mis mee. Er zijn kennelijk genoeg volgers die in haar geloven. Mooi toch?!

Er is ook een steeds groter wordende groep mensen die bewust bezig is met voedsel. Er is heel wat mis met de voedselindustrie en daarom begrijp ik de biologische winkels en diervriendelijke slagerijen wel. Maar er zijn grenzen. Op zoete aardappel hoor je te kauwen en in een appel-munt sapje hoort geen cayennepeper of kurkuma. Op het vliegveld dronk ik gistermiddag mijn laatste fles bieten-citroen sap. Een paar uur later zat ik aan de verse tomatensoep van Jan met ingrediënten van eigen land. Ik smeerde een snee zelfgebakken brood met een weldadig laagje boter en luisterde naar de prachtige verhalen van 7 vrouwen met dezelfde passie. Het dove gevoel in mijn hoofd verdween tussen de bloemenzee op de berg en maakte plaats voor schrijversenergie.

Na een nachtje slapen in de relaxte bed & breakfast weet ik het zeker: vandaag begint mijn echte detox. Eentje die werkt!

Palmkool

Met de kersverse Linda naast me slik ik de laatste restanten weg van iets wat hardnekkig de weg naar buiten zoekt. Op de cover zit een obese gefotoshopte Linda met een partij flinke klapkuiten. Met die kuiten valt het bij mij wel mee. Over die benen ben ik over het algemeen nog redelijk tevreden, het is de rest dat me, soms letterlijk, dwars zit.

Er komt gewoon steeds meer Antoinette en dat proces moet stoppen. Dat vond Linda ook, dus maakte ze van de nood een deugd en zette deze kiene marketingtante het hele land in de lijnmodus met haar ‘ Linda lijnt’ –campagne. Punt is alleen dat ik niet kan lijnen. Hoe gedisciplineerd ik sommige dingen kan aanpakken, als het op afvallen aankomt, ben ik een weke spons. Binnen het uur dat ik een volgende lijnpoging heb ondernomen, lijkt het alsof de wereld om me heen alleen nog uit geraffineerde suikers en zalige vetten bestaat en ga ik in no time voor de bijl.

Inmiddels de 50 ruim gepasseerd moet ik me wellicht niet druk maken over strakke buik en putten in mijn lijf. Ik beweer dat ook regelmatig als ik weer een bonbon naar binnen schuif of een lekkere fles rosé opentrek. Toch stelt mijn spiegelbeeld me ernstig teleur wanneer ik op de eerste zomerse lentedag een luchtig jurkje aantrek. Er is gewoon teveel Antoinette en dat is voor niemand goed. Ook voor mij niet. Tijd voor drastische maatregelen. Ik ga aan de detox. 5 dagen sapjes is een te overbruggen periode en het is nog gezond ook. Volgens de gebruiksaanwijzing.

Ik mag de komende dagen ‘100% skal gecertificeerde, biologische en koud geperste juices van 500 ml drinken’ jubelt de instructie naar me toe alsof het een feest is. Onderaan vermeldt de pagina wel dat het verstandig is mijn omgeving over mijn voornemen in te lichten.

In de rij van 6 voor mijn eerste dag detox pak ik, vol vertrouwen, mijn eerste flesje. Palmkool staat op het etiket. Ik schenk het groene goedje in een glas en mijn goede moed verdwijnt sneller dan het glas vol raakt. De slokken branden na in mijn keel als ik het lege glas op het aanrecht zet. Het flesje is nog voor 2/3 vol. Palmkool. Ik heb er nog nooit van gehoord. Volgens mij bestaat het niet eens. Het smaakt in ieder geval alsof het al heel lang dood is. In Wikipedia staart een groen-grijzige plant me aan. ‘Palmkool is een typische wintergroente uit Toscane en wordt vooral in Italië gegeten. De Italiaanse naam is Cavolo Nero ofwel Zwarte Kool.’

Ik begin de waarschuwing op de detox handleiding te begrijpen. Ik benijd de gezinsleden van Villa Kakelbont deze week niet. De komende dagen mag ik nog 29 flesjes opdrinken, waarvan minstens 12 met dezelfde groenige Palmkoolsubstantie. Ik kijk er naar uit met een zwartgallig genoegen…