Authenticiteit als schoolvak

Gisteren was ik aanwezig bij het evenement rondom de jaarlijkse uitverkiezing van de top 50 verzekeringsvrouwen. Ik heb altijd een beetje moeite met dit soort bijeenkomsten. Ik hou er niet van me te scharen bij een zichzelf profilerende doelgroep op de barricades en van 150 in een hok gepropte vrouwen komt doorgaans niet veel goeds. Vorig jaar was ik absent met een goeie smoes maar dit jaar voelde ik me, steevast onderaan de lijst bungelend, verplicht acte de présence te geven. Wat een goed besluit was dat!

En masse was de zaal tegen vastgestelde quota om vrouwen aan de top te helpen en zette ‘niet lullen maar poetsen’ schrijfster-ondernemer Marianne Zwagerman het publiek op scherp met de stelling dat de macht grijpen simpelweg een kwestie is van lef hebben en verdomd hard werken. De glimlach op mijn gezicht, en die van menig ander, kon niet groter.

De staart van het programma roerde zich over diversiteit in organisaties. Ik ben daar voor, mits niet dwangmatig gestuurd. De periode van excuus-Truusen en knuffel-allochtonen zijn we hopelijk gepasseerd. Ondernemerschap, bikkelen, niet zeuren en een visie hebben, zijn aspecten die zorgen dat je daar komt waar je zijn wilt. Een van de conclusies uit de paneldiscussie was dat authenticiteit erg belangrijk is. Ik stem voor! Binnenkort sta ik weer op een vakbeurs en omring ik me met 95% mannen in datzelfde uit de naad gezakte blauw-grijze pak, grijs haar en kale schoenneuzen.

In de boardrooms van de branche waarin ik werk, wordt de creativiteit regelmatig dood gePowerPoint met kpi’s en andere managementtaal bullshit waarbij Engelse terminologie hoogtij viert want dat staat zo lekker intelligent. Ieder vergaderlid knikt, doet z’n plas binnen de gebaande paden en gaat zijnsweegs zonder dat concrete beslissingen zijn genomen. Hoeveel uur wordt op deze manier jaarlijks verspild in organisaties? Je kunt er een heel tijdperk mee vullen.

In de auto onderweg naar huis realiseerde ik me dat authenticiteit helaas al op de basisschool wordt afgeleerd. Zodra de schooldeuren achter je zijn dicht geslagen, val je ten prooi aan het groepsgedrag. Het noodzakelijke ‘erbij willen horen’. Draag je per ongeluk een vlinderdasje in plaats van de laatste versie sneakers lig je eruit en word je jaren later bekend als zwijgende Facebooktragedie waarbij de voorbijschuivende tekstblaadjes het laatste woord voor je doen. Naarmate de schoolcarrière vordert wordt het ontmoedigingsbeleid jezelf te zijn steeds erger. Vandaag hebben mijn puberdochters een BFF en hoef ik niet te onthouden wie dat is; ze zien er tenslotte allemaal hetzelfde uit. En hun moeders, de schoolpleinmaffia met hun pittig korte kapsels, treft hetzelfde lot. Zij bevolken inmiddels parttime menig kantoortuin en voeren daar hun zelfde spruitjesterreur uit. Pas je niet in hun zuur gekookte vooroordeel dan wordt je gemeden of tegengewerkt en riekt er iets naar verandering, gaan de hakken in het zand.

Ik pleit voor authenticiteit als schoolvak. Een vak waarin je geleerd wordt vrij te zijn keuzes te maken. Te kiezen voor je eigen ik zodat je later, als je groot bent, samen met andere echte persoonlijkheden een dynamisch samenspel kan ontwikkelen dat verandering en vooruitgang teweeg brengt. Jezelf durven zijn en vanuit originaliteit het brein mogen laten werken is een geschenk dat je bij geboorte ontvangt maar wordt afgepakt zodra je op school in een hokje bent gestopt. Authenticiteit moeten we pamperen, koesteren en vanaf jonge leeftijd stimuleren. En voor diegenen die de schooltijd reeds zijn gepasseerd; organisaties zijn de scholen van het bedrijfsleven; overweeg een afdeling authenticiteit, help medewerkers zichzelf te zijn. Stimuleer creativiteit, onafhankelijkheid en medewerkersondernemerschap. Het komt het bedrijfsresultaat absoluut ten goede.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *