Boekdelen

‘En je lust niet eens koffie.’ zegt de nimmer vermoeide censor vanuit de donkere krochten van mijn geest. Toch ren ik bijna jubelend naar beneden om het grote nieuws te vertellen. Ik heb een mailbericht van een uitgever. Hij heeft me ontdekt via Twitter en zou graag eens een kop koffie met mij drinken.
In mijn werk overtuig ik de non-adepten regelmatig met volle overgave van de succesfactor van social media.Toch ben ik compleet verrast over het feit dat een belanghebbende via dat medium professioneel geïnteresseerd is geraakt in mijn schrijfkunsten.

Natuurlijk wil ik niets liever dan dat. Ik droom ervan dat de personages die al twee jaar mijn brein bevolken een veel groter publiek krijgen. Dat mijn verhaal een bestseller wordt. Het is een goed verhaal. Dat mag ik zeggen, ik ken het tenslotte tot en met de laatste punt. Ik moet het alleen nog op papier zetten. En daar slaat de twijfel toe. Ik schrijf graag maar kan ik dat eigenlijk wel? Ik ben al zo vaak opnieuw begonnen en geef het bovendien veel te weinig aandacht naar mijn zin. Gevolg is dat ik ontevreden duizenden woorden via de delete knop het moeras in laat verdwijnen. Met enige regelmaat en tot groot genoegen van mijn interne recensent. Haar duivelse gezicht spreekt boekdelen.

Maar die twijfel druk ik vanaf nu de kop in. Ik wil mijn verhalen delen in een boek. En nu is daar een kans. Twintig jaar geleden wist ik tenslotte ook niet hoe ik moest ondernemen. Ik voelde me Alice in Wonderland , maar leerde een belangrijke les. Kansen moet je grijpen. Dus ga ik woensdag koffie drinken met de uitgever. En wordt deze het niet, dan ga ik op zoek naar een andere. Desnoods lik ik het hele koffiekopje uit.

One thought on “Boekdelen

  1. ik heb zo een donkerbruin vermoeden dat dit kopje koffie zelfs mij gaat smaken. Succes met deze opportunity! Ik zie alvast uit naar je bestseller. Maroes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *