Brilletje

Ken je ze ook? Van die volwassen mannen, met vergane sportambities mismoedig sjokkend achter hun vrouw aan, op zaterdagmiddag in de stad? In een glimmend blauw wit gestreept voetbalshirt, iets te strak gespannen over het uitdijend fysiek, in grote letters hun idool geprint op de rug. Of van die voorbij zoevende fiets-amateurs op zondag in het enige sporttenue waarop het Rabobank logo nog trots gedragen wordt. Ik word er altijd een beetje lacherig van. Recalcitrant ook. Dus die enkele keer dat ik me in een sportschool begeef, ga ik demonstratief in de grootste afgewassen joggingbroek die ik in de kast kan vinden en negeer de mistroostige blikken van de in de hipste sportkleding gestoken spierbundels.

Ik kan genieten van de aanblik op professionele sporters waar lijf en outfit in balans zijn als het gaat om strakheid. Hobbyisten in sporttricot worden al snel een beetje gênant. Daarom verberg ik me achter een handdoek als ik in mijn Speedo-badpak – mijn zomerbikini kan echt niet – het zwembad betreedt. Een maatje groter gekocht, want hemel laat het alsjeblieft niet te strak zitten. Geen tenencheck voor mij of het water een aangename temperatuur heeft. Gelijk erin zodat het Barbapapa-beeld subiet onttrokken is aan het zicht van de overige aanwezigen.

De eerste baantjes vallen tegen. Ik vind het koud en de spieren zijn stram. Vast mijn straf omdat ik weken heb gespijbeld. Wat zei de zweminstructeur ook al weer bij de laatste clinic? Vanaf maart minstens twee maal per week trainen en per april verhogen naar drie keer om het ijskoude water van de Amsterdamse grachten soepel te kunnen doorklieven. Ontmoedigd hang ik aan het startblok maar geef me dan een denkbeeldige schop onder kont. Ik laat me toch niet kennen? Ik zet af, hervat met onverschrokken enthousiasme de schoolslag en trek me niks aan van de bebrilde borstcrawl-types die me links en rechts voorbij schieten. Mijn ergernis over de stroom aan waterdruppels die deze onbekende chaperonnes op mijn gezicht achterlaten geven nog een extra push en 45 minuten later zijn de 60 baantjes in the pocket.

Ik heb 1.5 kilometer gezwommen en ben trots. Totdat ik in de spiegel kijk. Mijn bloed doorlopen chloorogen kijken me meewarig aan. ‘Je wordt er niet mooier op, schone zwemster!’

Met frisse tegenzin loop ik naar het winkeltje in het zwembad en schaf een Speedo-brilletje aan in fluoriserend blauw. Met ietwat rode konen reken ik af. Nu ben ik ook zo’n sneue amateur in een veel te professionele outfit. De gedachten aan de waterdruppels overtuigen me alsnog van de goede beslissing. Straks in de Amsterdamse grachten zijn de druppels voorzien van bacteriën, uitwerpselen van ratten, mensen en meer ellende die ik niet weten wil. Dus mijn brilletje gaat voortaan op. Nu nog regelen dat ik een sponsor vind voor de overige 35 brilletjes voor mijn collega-zwemmers. Wie biedt zich aan? http://www.swimfortim.nl

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *