Lezen is ook schrijven

Met dat excuus verstop ik me in het schrijfhuisje dat Marten deze zomer zo liefdevol voor mij heeft gebouwd in de tuin. Het is een fijn huis, bedoeld om de rust op te zoeken en niet afgeleid te worden door de drukte van een samengesteld gezin dat altijd aandacht vraagt. Zijn de kinderen dan zo veeleisend? Nee, zeker niet. De meiden gaan hun gang, zijn druk met school en werk of met hun vriendjes op hun kamer. Het zijn vaak de bezorgers van de diverse pakketdiensten die voor verstoring zorgen omdat de meiden shoppen via internet tot hun grootste hobby hebben gemaakt. Of het zijn de honden die deze bezorgers met groot enthousiasme verwelkomen. Bij sommige bezorgers maken ze er zelfs een sport van om zo luid mogelijk te verduidelijken dat zij beslist heel gevaarlijk zijn. Om vervolgens met de vier poten omhoog de rest van de dag uitermate ontspannen op de bank te verslapen.  Ondertussen ben ik inmiddels door van alles afgeleid en doe ondanks de schrijfambities toch die was, beantwoord ‘even snel’ de niet aflatende stroom werkmails en vliegen de uren voorbij zonder progressie in mijn eigen boek.

In mijn schrijfhuis is het daarentegen een oase van rust. Er is geen muziek, ik hoor geen deurbel en het enige dat de stilte verstoort zijn de geiten die grazend langs mijn raam slenteren. Een enkele keer mekkeren ze als ze me zien zitten en dan kijk ik op en mijmer over Lauren en Ellen, de personages in mijn boek. Heerlijk is dat en sinds mijn nieuwe schrijfplek vliegen de letters op papier, heb ik een nieuw slot bedacht (alweer!) en schrap ik te pompeuze metaforen.
Het eind nadert net als dit jaar en dat feit zorgt voor drukte in het hoofd over wat nog allemaal moet gebeuren voordat de kerstkalkoen komt aanfladderen en voelt de geest steeds nadrukkelijker dat het moe is. Vermoeid van een wederom een hectisch jaar waar leuke en verdrietige gebeurtenissen elkaar naar de troon staken.

Het hoofd zit vol. Mutje vol misschien wel en los laten is niet bepaald mijn beste eigenschap. Met een vol hoofd is het moeilijk schrijven. Gedachten over de dagelijkse ratrace vertroebelen de verhaallijn van Bonuszoon. Ik raak in de war en het punt van opgeven nadert. Tot een stapel nieuwe boeken binnen komt via een van onze vertrouwde pakketbezorgers. Mijn goede voornemen om een uurtje te lezen en daarna met hernieuwde energie te gaan schrijven vervliegt met het omslaan van de pagina’s en aan het eind van de dag is het boek uit. Een ongeschreven dag is voorbij maar zeker niet verloren. Op het notitiescherm van mijn telefoon staan diverse kreten genoteerd, nieuwe invalshoeken en oplossingen voor in concept geschreven scenes. Morgen begint een nieuwe dag waarin ik de opgedane inspiratie van deze verleesde dag zal omzetten in herschreven hoofdstukken. Ik heb er nu al zin in.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *