Palmkool

Met de kersverse Linda naast me slik ik de laatste restanten weg van iets wat hardnekkig de weg naar buiten zoekt. Op de cover zit een obese gefotoshopte Linda met een partij flinke klapkuiten. Met die kuiten valt het bij mij wel mee. Over die benen ben ik over het algemeen nog redelijk tevreden, het is de rest dat me, soms letterlijk, dwars zit.

Er komt gewoon steeds meer Antoinette en dat proces moet stoppen. Dat vond Linda ook, dus maakte ze van de nood een deugd en zette deze kiene marketingtante het hele land in de lijnmodus met haar ‘ Linda lijnt’ –campagne. Punt is alleen dat ik niet kan lijnen. Hoe gedisciplineerd ik sommige dingen kan aanpakken, als het op afvallen aankomt, ben ik een weke spons. Binnen het uur dat ik een volgende lijnpoging heb ondernomen, lijkt het alsof de wereld om me heen alleen nog uit geraffineerde suikers en zalige vetten bestaat en ga ik in no time voor de bijl.

Inmiddels de 50 ruim gepasseerd moet ik me wellicht niet druk maken over strakke buik en putten in mijn lijf. Ik beweer dat ook regelmatig als ik weer een bonbon naar binnen schuif of een lekkere fles rosé opentrek. Toch stelt mijn spiegelbeeld me ernstig teleur wanneer ik op de eerste zomerse lentedag een luchtig jurkje aantrek. Er is gewoon teveel Antoinette en dat is voor niemand goed. Ook voor mij niet. Tijd voor drastische maatregelen. Ik ga aan de detox. 5 dagen sapjes is een te overbruggen periode en het is nog gezond ook. Volgens de gebruiksaanwijzing.

Ik mag de komende dagen ‘100% skal gecertificeerde, biologische en koud geperste juices van 500 ml drinken’ jubelt de instructie naar me toe alsof het een feest is. Onderaan vermeldt de pagina wel dat het verstandig is mijn omgeving over mijn voornemen in te lichten.

In de rij van 6 voor mijn eerste dag detox pak ik, vol vertrouwen, mijn eerste flesje. Palmkool staat op het etiket. Ik schenk het groene goedje in een glas en mijn goede moed verdwijnt sneller dan het glas vol raakt. De slokken branden na in mijn keel als ik het lege glas op het aanrecht zet. Het flesje is nog voor 2/3 vol. Palmkool. Ik heb er nog nooit van gehoord. Volgens mij bestaat het niet eens. Het smaakt in ieder geval alsof het al heel lang dood is. In Wikipedia staart een groen-grijzige plant me aan. ‘Palmkool is een typische wintergroente uit Toscane en wordt vooral in Italië gegeten. De Italiaanse naam is Cavolo Nero ofwel Zwarte Kool.’

Ik begin de waarschuwing op de detox handleiding te begrijpen. Ik benijd de gezinsleden van Villa Kakelbont deze week niet. De komende dagen mag ik nog 29 flesjes opdrinken, waarvan minstens 12 met dezelfde groenige Palmkoolsubstantie. Ik kijk er naar uit met een zwartgallig genoegen…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *